Het Rwandese weeshuis met het kleine lieve krullenbolletje …                  naar verhalen
door Marijke Stevens
 

Na ons bezoek aan de Belgische ambassade in Kigali rijden we richting het weeshuis 'Centre Mémorial Gisimba' in Nyamirambo. Die naam zegt me niet direct iets. We maken kennis met Thérèse die ons een rondleiding geeft in het centrum. Vrijwel onmiddellijk kijken een heleboel kinderen ons liefdevol aan en in een mum van tijd krijg ik een klein krullenbolletje aan mijn hand. Vol bewondering bekijkt ze een klein bruingekleurd kubusje dat hangt te bengelen aan mijn handtas. Ik volg de rondleiding wel maar mijn aandacht gaat vooral naar dat kleine schattige meisje. Ze blijft me aankijken terwijl we de refter bekijken en de enorm grote kookpotten die staan te pruttelen om ieder van de kinderen te eten te geven. Al vlug beseffen we wat er allemaal gerealiseerd werd dankzij de steun van vzw 'Kinderhulp Rwanda’.

We vernemen ook dat de bibliotheek  door twee Belgische meisjes, Annelies en Kim, volledig op poten werd gezet. En
nog altijd wijkt het meisje niet van mijn zijde ! Ik probeer het hebbedingetje van mijn handtas te halen en slaag daar ook in ! Dit wordt mijn cadeautje voor een lief meisje dat mij met grote ogen aankijkt. Ondertussen horen we dat dit centrum niet alleen weeskinderen helpt maar dat ook verschillende families kunnen rekenen op voedselhulp. Bewonderenswaardig wat Thérèse en al diegenen die haar helpen hier allemaal verwezenlijken ! Ja, inderdaad, wij hebben met onze school ook al boekentassen en schoolmateriaal verzameld en ja, nu weet ik het, ik ben ook nog zelf eens naar Kruishoutem gereden met boekentassen. Maar dat die hier in dit centrum terecht zouden komen, en dat ik nu hier daadwerkelijk ook ben, maakt me even stil !

Ondertussen voel ik een klein handje in mijn hand glijden en zo stappen we samen, het kleine meisje en ik, naar de slaapzalen. Even verlies ik haar uit het oog wanneer we een bezoek brengen aan de klasjes wat verderop. We bezoeken een eerste leerjaar en merken dat hier al met oefenblaadjes gewerkt wordt. Dit kleine schooltje is echt wel een modelschool. Met het kleinood nog altijd in mijn hand geklemd, kijken we ook even binnen in de ‘spelotheek’, met vooral blanke poppen in een koffer maar toch ook 1 zwartje ! De speeltuigen op de binnenplaats doen ons denken aan tijden van weleer. Wat zou de veiligheidsinspectie hier de handen vol hebben, denken wij leerkrachten. Eens we in het naaiatelier aankomen is mijn kleine meisje er terug ! In dit atelier komen  moeders naaien en worden tassen en andere zelfgemaakte stukken verkocht. Ook zelfgemaakte kaartjes op handgeschept papier worden gretig aangekocht door onze groep. Stilaan wordt het tijd om te vertrekken. Net voor ik de jeep instap , schenk ik het kubusje aan dat kleine meisje en zie ik dat ze gelukkig is. Datzelfde gevoel maakt zich van mij meester maar ook het gevoel van bewondering voor mensen met een hart voor anderen.

Wees er maar zeker van dat elk krantje van vzw kinderhulp Rwanda (www.kinderhulprwanda.be) vanaf nu gretig zal gelezen worden en dat we onze uiterste best zullen doen op school om deel te nemen aan de acties ten voordele van het weeshuis ! Vanaf nu is het geen ‘ver van mijn bed’ show meer . Ik ben zo blij dat ik dit allemaal met eigen ogen heb kunnen  aanschouwen en dit weeshuis zal bij mij altijd een speciaal plaatsje behouden in mijn hart …  ‘Centre Mémorial Gisimba’ , het weeshuis met het kleine lieve krullenbolletje …  
                                                                                                                                                                            naar verhalen