OP INLEEFREIS : UITDELING VAN SCHOOLMATERIAAL IN NYANZA A EN NYANZA B

een relaas door Anne Maes-Geerinckx

Op 22 maart 2008 zijn we met zijn elf op inleefreis naar Rwanda vertrokken. Doel : het land verkennen, een aantal scholen bezoeken die corresponderen met scholen in Vlaanderen en schoolmateriaal uitdelen (enkele gemeenten steunen, elk jaar opnieuw, de uitwisseling met scholen die zich op hun gebied bevinden) 

Maakten deel uit van de reis de directrice en drie leerkrachten uit de Boudewijnschool in Kuurne en twee leerkrachten uit de gemeenteschool ‘De Vierklaver’ in Gavere.  Uit Nazareth waren we met vier: Ria Vercruysse, schepen Ontwikkelingssamenwerking, Annemie De Gussem, schepen Sociale Zaken en Provincieraadslid, François en Micheline Aper-Meirlaen, vrijwilligers, en ikzelf die de briefwisseling tussen de scholen initieerde en deze reis organiseerde. Elke deelnemer heeft zijn reis zelf bekostigd.

Rwanda draagt de naam ‘land van de duizend heuvels’ of ook nog ‘land van de eeuwige lente’. Het is een arm maar zeer prachtig land. Tijdens ons verblijf was het volop regenseizoen, maar de zon was toch elke dag van de partij. De contacten die we hadden met de bevolking waren talrijk en boeiend. We hebben kunnen vaststellen dat de mensen daar, ondanks hun armoede, niet bij de pakken blijven zitten. Ze zijn moedig en doen al het nodige om vooruitgang te boeken.

Wij komen aan in de basisscholen Nyanza A en Nyanza B

Het is dinsdag 25 maart. Onze groep rijdt naar Nyanza. In de tijd van de koningen was Nyanza de hoofdstad van Rwanda. Nu heeft Kigali dit voorrecht.

De directrice van Nyanza B, Zuster Marie Cécile, staat bij de oude prachtige ficus aan de ingang van de school op ons te wachten. De gemeente Nazareth heeft, zoals elk jaar, geld vrij gemaakt om schoolmateriaal te schenken aan de leerlingen uit het 5de en het 6de leerjaar van Nyanza A en Nyanza B. Dit jaar heeft ook de Vrije Basisschool een bedrag meegegeven om uniformen te kopen voor de armste uit deze klassen en ook wat speelgoed. Het speelgoed hebben wij meegebracht uit België, het schoolmateriaal en de uniformen worden ter plaatse aangekocht. Het is de bedoeling dat ons gezelschap dit alles op de grote binnenplein van de school uitdeelt. De leerlingen van de twee scholen zullen zich daar verzamelen.

Onze afspraak met de leerlingen is om 9.00 uur maar de directrice vraagt ons een kwartiertje geduld te hebben. “Het is volop examenperiode” zegt ze “maar de leerlingen van het 5de en het 6de zijn bijna klaar met hun test. Ze zijn deze morgen vroeger naar school gekomen om op tijd gedaan te krijgen”. Wij kijken haar verbaasd aan. Waarom heeft zij dat niet vermeld? Wij hadden toch een andere dag kunnen kiezen voor de uitdeling ! De Zuster Directrice lacht en zegt: “Nee hoor! Wij zijn het die ons moeten aanpassen aan jullie uurrooster, want jullie brengen heel belangrijke geschenken mee !”

Zoiets klinkt ongelooflijk en wij voelen ons wat verlegen door het ongemak dat wij veroorzaken. Maar wij begrijpen meteen nog veel beter hoe belangrijk het schenken van schoolmateriaal wel is. Niet alleen voor de leerlingen, maar ook voor de leerkrachten en directies die (in alle stilte!) zelfs de moeite hebben gedaan om examens te verplaatsen ! 

Vanuit het bureau van Zuster Marie Cécile waar wij comfortabel zitten te wachten, zien wij groepjes leerlingen zich verzamelen op het zonnige binnenplein, de meisjes in het blauw en de jongens in licht kaki gekleed: hun schooluniformen.

Gro   

Grote Grote kartonnen dozen met schoolmateriaal staan gestapeld in een ruimte naast het bureau. De directrice komt binnen
 no     en nodigt ons uit plaats te nemen op schoolbanken die in een lange rij op het speelplein werden neergezet. Rechtover

          ons staan meer dan vijfhonderd leerlingen zwijgend en rechtstaand in de zon te wachten.
 

Plots  Plots wordt de stilte gebroken en de naar buiten gebrachte kartonnen open gemaakt. Schriften, passerdozen en bics
          worden tot bij ons gebracht. De leerkrachten leggen ons uit: “4 schriften van die soort, 6 van die andere, 2 blauwe bics,  ics, 1  2 rode en 1 passerdoos per leerling”.  

En d   De uitdeling begint. De leerlingen defileren in lange rijen voor onze banken. In hun ogen fonkelt de blijdschap. Geen
uitbu  uitbundigheid (de Rwandezen zijn nogal ingetogen, ze leren van kleins af hun emoties te beheersen), maar een stille       
 gliml  glimlach met een “merci” of ook nog een “que Dieu vous bénisse”.  

En      En wij maar tellen en afgeven: “s’il te plait”, “voilà” en ook tussendoor: “comment t’appelles-tu ?” of “en quelle année
    tu   es-tu ?  Of ook nog “es-tu de Nyanza A ou de Nyanza B?”

Ee    Eens in het bezit van hun geschenk gaan de leerlingen langs één van de muren van het schoolgebouw zitten. Ze praten en lac      lachen onder elkaar en vergelijken de foto’s op hun schriften. De pret kan niet op.

Nadat de 515^de leerling is voorbij gekomen (er werd schoolgerief voor 5 zieke leerlingen opzij gezet), verzamelt zich plots een groep van 55 leerlingen in splinternieuwe uniformen. “Dit zijn de behoeftige leerlingen uit de 5^de en de 6^de klassen voor wie een uniform werd aangekocht”.

Een jongentje uit het 5^de leerjaar leest een dankwoord voor :

“Nous avons été touchés par votre générosité. Merci d’avoir pensé à nous donner les uniformes et le matériel scolaire. La plupart d’entre nous, nous sommes orphelins. Nous vous remercions de tout cœur. Saluez les élèves des 5eme années de Nazareth et leurs titulaires» 

Zijn toespraak wordt gevolgd door een toespraak van één van de leerkrachten en nog één van de abt van de parochie. Daarna is het mijn beurt en deze van Mevrouw Ria Vercruysse. De Rwandezen houden van toespraken, ze kunnen er uren naar luisteren, staande in de blakende zon. Persoonlijk voorzie ik mij regelmatig van een parasolletje !
 

Een EEen mooie opvoering

Het r  Het rumoer op het plein wordt plots wat luider. Alle leerlingen hebben zich nu in een grote halve cirkel rond rondom ons verza verzameld. Op een teken van één van hun leerkrachten beginnen ze te zingen en in de handen te kl te klappen. Links van ons ve ons verschijnt een groep dansende meisjes, mooi gekleed met een wit bloesje, een rode rode lendendoek met franjes  een p  en een papieren diadeem op het voorhoofd . De Rwandese manier bij  uitsek om een bedanking te uiten. Het zijn     
           de leerlingen uit het 5de en het 6de leerjaar. Ook uit het vierde vertelt mij de directrice.

De b   De bewegingen van de meisjes zijn uiterst sierlijk, het geklap van de groep en de weerklank van de trommel klinkt
           vrolijk ritmisch. Weldra worden ze vervoegd door enkele jongens die samen met hen dansen en prachtige sprongen uitvoe uitvoeren.

Ook steun aan studenten uit het secundair onderwijs

Na al dat moois en vrolijk wordt het groepje uit Nazareth (Ria, Annemie, Micheline, François en ikzelf) uitgenodigd Michel te begroeten. Hij wacht op ons in één van de klaslokalen. Hij is één van de twee arme kinderen voor wie de gemeente Nazareth de secundaire studies betaalt. Ook Michel zit momenteel volop in examen, maar zijn school bevindt zich heel dichtbij van Nyanza B en hij heeft de toelating gekregen om ons even te komen begroeten en te bedanken voor de kans die Nazareth hem biedt.

De andere leerling die Nazareth steunt is een meisje. Ze noemt Solange. Haar school bevindt zich op een dertigtal
kilometers van Nyanza en het was voor haar onmogelijk om in deze periode haar school te verlaten. 

Wij wensen succes aan Michel en vervoegen de rest van de groep om het speelgoed uit te delen. Eerst leggen wij uit dat
dit spelmateriaal een geschenk is van de leerlingen van de Vrije Basisschool en ook wat ze allemaal hebben gedaan om
het geld te verzamelen. Daarna, onder het gejuich van de 500 kinderen, halen wij boemerangs, freesbees, knikkers,
lange danskoorden en elastieken uit. We overhandigen alles aan de twee sportleraren. In de volgende speeltijden zullen
de leerlingen het speelgoed kunnen uitproberen.

Le   Leuk

Vele v Vele van deze spelletjes kennen de Rwandese leerlingen niet. We stellen meteen voor een demonstratie te geven. Dit
gebeu gebeurt onder het geduw en het vrolijk lachen van de menigte. De leerkrachten hebben alle moeite om de leerlingen

tegen tegen te houden,
ze wil Ze willen allen beter zien en de ruimte rondom ons wordt steeds kleiner. Maar wat een plezier, zowel voor ons als
ons al voor hen !
 

En dan, als ze denken dat alles afgelopen is, haal ik twee voetballen uit …          Op      Op dat ogenblik kan de vreugde niet meer op. Het gejuich van de jongens            en de meisjes weerkaatst doorheen gans het binnenplein.                       Voetbal is hun favoriete sport.  Een mooie mooier geschenk kunnen ze            niet krijgen.

 !     Afscheid

Het is bijna twaalf uur. Tijd om afscheid te nemen. Voor we vertrekken worden wij nog verwend met een mooi geweven mandj mandje, het geschenk bij uitstek in Rwanda. Het grote binnenplein loopt nu stilaan leeg. De leerlingen wuiven nog een laatsteen keer. De meesten gaan naar huis om een hapje te eten, maar niet allen want door de armoede wordt men soms gedwongen te vasten op het middaguur. Samen met de directrice gaan wij nog een kijkje nemen naar de regenwaterreservoirs die Nazareth vier jaar geleden hee l laten bouwen in de twee scholen. Ook werd er elektriciteit geplaatst in alle klassen en de funderingen van één van de klasgebouwen werden verstevigd. De fondsen geschonken door de gemeente Nazareth worden in Nyanza op een zeer doeltreffende manier aangewend.  !

Het is